6/11/2025 20u

Het Groot Ongelijk, Diestsesteenweg 97, Kessel-Lo

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog kende het anarchisme een gigantische terugval. Enkele grote persoonlijkheden zoals Bertrand Russel of Albert Camus bleven niettemin het ideaal ervan verdedigen en promoten.
En beetje bij beetje, in het hart van de Koude Oorlog, kregen zij gezelschap van vele socialisten of communisten wier ogen werden geopend voor de realiteit van het Sovjet-socialisme na de Praagse Lente. Net als Murray Bookchin wendden eind jaren 50 steeds meer revolutionairen zich tot het anarchisme en hielpen het nieuw leven in te blazen.
Dankzij hen ontstonden formele of informele organisaties – zoals de San Francisco Diggers -; nieuwe symbolen, zoals de omcirkelde A die in 1964 werd uitgevonden door de groep Jeunes Libertaires in Parijs; nieuwe massabewegingen die het stalinisme en het kapitalisme uitdaagden en probeerden de wereld te veranderen.
En zo kwam vanaf 1967 en gedurende heel 1968 het anarchisme, waarvan men dacht dat het op sterven na dood was, weer op de voorgrond. Het inspireerde de Summer of Love in de Verenigde Staten, het verspreidde zich via de Provo-beweging in Amsterdam en rond de mooie maand mei drong het door tot alle grote studenten- en arbeidersstakingen in Frankrijk, maar ook in Italië, Duitsland en zelfs Mexico.
Als symbool van deze triomf kwamen de anarchisten bijeen en organiseerden voor het eerst sinds tientallen jaren een nieuw Internationaal Congres in Carrara. Ze hoopten voordeel te halen uit de situatie.
Helaas, wat een nieuw hoogtepunt in de geschiedenis van het anarchisme had moeten zijn en zijn terugkeer naar de voorgrond had moeten betekenen, was slechts het toneel van ijdele polemieken. Verdeeld zijn de anarchisten dus veroordeeld om de revolutionaire pogingen van de late jaren zestig aan zich voorbij te zien gaan zonder ze te kunnen opvangen.