Op de vooravond van 1 mei organiseren we een bijeenkomst in Het Groot Ongelijk. Een avond om tussen pot en pint samen te zitten met iedereen die zich vindt in de klassenstrijd, op de vooravond van deze historische dag voor de arbeidersbeweging.
Net als in de tijd van de propaganda van de daad, werd het anarchisme in het begin van de jaren zeventig overgenomen door zijn oude demonen. Zij werd een tijdlang verleid om terug te keren tot gewapend geweld en liet zich inspireren door de strategie van de Tupamaros in Uruguay om een nieuwe vorm van gewapende strijd uit te breiden tot alle grote westerse metropolen: de stadsguerrilla.
Overal ontstonden groepen die in actie kwamen: de Angry Brigade in het VK, de Bewegung 2. Juni in West-Duitsland, Action Directe in Frankrijk, de Weather Underground in de VS, allemaal namen die de wereld opnieuw deden schudden. En met hen is de naam anarchisme weer synoniem voor wanorde en chaos.
Het was des te beangstigender omdat op hetzelfde moment de punkbeweging de internationale scene veroverde en een ware culturele guerrillaoorlog voerde tegen de muziekindustrie en meer in het algemeen tegen de gevestigde orde. Hoewel zij heeft bijgedragen tot de popularisering van slogans, symbolen en zelfs libertaire praktijken onder een nieuwe generatie, heeft zij ook ten volle te lijden gehad van de algemene repressie die rond de eeuwwisseling van de jaren tachtig overal op de revolutionaire beweging neerkwam.
Vanaf dat moment, met de val van de Berlijnse muur en de triomf van het neoliberalisme, hadden anarchisten geen andere keuze dan hun toevlucht te nemen tot anonimiteit en gemaskerd naar voren te treden.
En zo, met het EZLN en Subcomandante Marcos in Mexico, in het hart van het Black Bloc dat in 1999 de G7 in Seattle wist te verslaan, of binnen de Indignants-beweging die zich uitstrekte van Madrid tot New York en van Tel Aviv tot Buenos Aires, inspireerde het anarchisme rond het jaar 2000 alle nieuwe vormen van verzet, zonder dat we het echt wisten.
Maar het is wel degelijk het anarchisme dat, van de opstandige wijken van Athene tot Rojava en van de ZAD van Notre Dame des Landes tot het hart van de laatste grote sociale mobilisaties, vandaag de dag de ultieme kritiek op het kapitalisme belichaamt en dus voor iedere macht de wezenlijke vijand is.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog kende het anarchisme een gigantische terugval. Enkele grote persoonlijkheden zoals Bertrand Russel of Albert Camus bleven niettemin het ideaal ervan verdedigen en promoten.
En beetje bij beetje, in het hart van de Koude Oorlog, kregen zij gezelschap van vele socialisten of communisten wier ogen werden geopend voor de realiteit van het Sovjet-socialisme na de Praagse Lente. Net als Murray Bookchin wendden eind jaren 50 steeds meer revolutionairen zich tot het anarchisme en hielpen het nieuw leven in te blazen.
Dankzij hen ontstonden formele of informele organisaties - zoals de San Francisco Diggers -; nieuwe symbolen, zoals de omcirkelde A die in 1964 werd uitgevonden door de groep Jeunes Libertaires in Parijs; nieuwe massabewegingen die het stalinisme en het kapitalisme uitdaagden en probeerden de wereld te veranderen.
En zo kwam vanaf 1967 en gedurende heel 1968 het anarchisme, waarvan men dacht dat het op sterven na dood was, weer op de voorgrond. Het inspireerde de Summer of Love in de Verenigde Staten, het verspreidde zich via de Provo-beweging in Amsterdam en rond de mooie maand mei drong het door tot alle grote studenten- en arbeidersstakingen in Frankrijk, maar ook in Italië, Duitsland en zelfs Mexico.
Als symbool van deze triomf kwamen de anarchisten bijeen en organiseerden voor het eerst sinds tientallen jaren een nieuw Internationaal Congres in Carrara. Ze hoopten voordeel te halen uit de situatie.
Helaas, wat een nieuw hoogtepunt in de geschiedenis van het anarchisme had moeten zijn en zijn terugkeer naar de voorgrond had moeten betekenen, was slechts het toneel van ijdele polemieken. Verdeeld zijn de anarchisten dus veroordeeld om de revolutionaire pogingen van de late jaren zestig aan zich voorbij te zien gaan zonder ze te kunnen opvangen.
Doordat de Eerste Wereldoorlog in sommige landen bijna een derde van de Europese arbeiders om het leven bracht, werd de militante massa het zwijgen opgelegd. Maar het waren vooral de repressieve maatregelen van de grote democratieën die, van deportaties tot executies, de anarchistische beweging een slag toebrachten.
In de turbulente periode tussen de oorlogen, waarin het kapitalisme zijn twee kwaadaardige beesten ter wereld bracht, het stalinisme en het fascisme, was het het anarchisme dat meer dan ooit tevoren het enige verzet van het volk bood tegenover de totalitaire hydra die de roof en de geïndustrialiseerde dood steeds meer veralgemenen. Van Boston tot Barcelona, van Tokio tot Parijs zou het anarchisme op alle fronten strijd voeren. Het was uiteindelijk in Spanje gedurende een op een revolutie lijkende oorlog, dat de beweging uiteindelijk binnen het bereik van de utopie kwam.
Nadat het anarchisme zich aan het begin van de 20e eeuw had ontdaan van zijn vroegere demonen, leek alles in de best mogelijke libertaire werelden te verlopen. Dankzij de grote migratiegolven die de beweging wereldwijd naar de meest afgelegen gebieden bracht, was het in staat om een groot deel van de boeren te mobiliseren voor de zaak.
Maar om het ideaal te laten zegevieren, voor de uitbraak van een wereldconflict, konden de libertairen het zich niet langer veroorloven om zich te beperken tot wensdenken over genereuze praktijken. Ze moeten de wapens opnemen en weer in het offensief gaan. Zo stonden Nestor Machno en de gebroeders Flores Magón, van de twee oevers van Mexico tot de uitgestrekte steppen van Oekraïne, in een tijdperk vol geraas en gebral in de voorhoede van de eerste grote revoluties van de 20e eeuw, toen ze voor eens en altijd probeerden de wereld te veranderen.
Ontstaan in Frankrijk rond de Parijse Commune in het kielzog van de Franse Revolutie, verspreidde het anarchisme zijn theorieën in korte tijd over de wereld. Toen de gloednieuwe Internationale Arbeidersassociatie werd opgericht, werd het anarchisme zelfs dominant binnen de arbeidersbeweging.
Toch jaagde het anarchisme de mensen al vroeg angst aan. Niet alleen omdat het overal ter wereld strijd leverde voor een achturige werkdag, het scholen zonder god noch meester stichtte en het de vrije liefde bevorderde, maar ook en vooral omdat het van tijd tot tijd tot geweld overging en het gezag op een zeer concrete manier teniet deed. Van Ravachol tot Bonnot, van de moord op keizerin Sisi van Oostenrijk tot de Slag bij Stepney, van bommen tot razzia's, werd het anarchisme een plaag voor staatshoofden en vorsten. Die voerden in een poging zich ertegen te beschermen, anti-terroristische wetten in die tot op de dag van vandaag van kracht zijn.
The film looks at Anarcho-Syndicalism in Germany, in particular during its heyday in the 1920s, using the town Sommerda in Thuringia as an example- this small industrial town had 7.000 inhabitants, 2.000 of whom were members of the Anarcho-Syndicalist union FAUD. They left their previous organization USPD so as to join FAUD after listening to lectures by Rudolf Rocker, the most important theoretician of the "Freier Arbeiter Union Deutschlands".
The history of the FAUD in Sommerda and in Germany as a whole is told using a wide range of old photos and literature and also through interviews with historian Andreas Graf and the eyewitness Karl Wandt, now aged 84, who was an FAUD member in Sommerda. The history of anarcho-syndicalist ideas is traced up to the present day.
Griekenland, van 2019 tot 2023. Mitsotakis vervangt Tsipras aan de macht in Griekenland en belooft een einde te maken aan Exarcheia, een opstandige en solidaire wijk van Athene. Maar het verzet organiseerde zichzelf en er kwamen versterkingen uit andere Europese steden. De strijdkreet werd No Pasaran! In de loop der jaren verspreidden andere gevechten zich van het noorden naar het zuiden van Griekenland om het land, de zee en het leven te verdedigen: op Kreta, in Thessalië, in Epirus... Zelfs op het eiland Paros in de Cycladen demonstreerde de bevolking op de stranden, die betalend waren geworden, en slaagde erin om ze opnieuw tot gemeenschappelijk bezit te maken, voor het welzijn van iedereen.
Wanneer alles lijkt in te storten, zowel in Athene als elders, horen we dezelfde reactie: “We zijn niet bang voor de ruïnes, we dragen een nieuwe wereld in ons hart." Frans met Engelse ondertitels.
Tien jaar na de eerste rellen beweren de Europese media dat de bezuinigingskuur in Griekenland geslaagd is en dat de rust is teruggekeerd. Deze film bewijst het tegendeel. In Thessaloniki verhinderen jongeren de veiling van in beslag genomen huizen. Op Kreta verzetten boeren zich tegen de bouw van een nieuw vliegveld. In Athene maakt een mysterieuze groep de autoriteiten ongerust door de sabotage op te voeren. In de wijk Exarcheia, die met ontruiming wordt bedreigd, verwelkomt het hart van het verzet vluchtelingen in zelfbeheer. Een muzikale reis tussen hen die dromen van liefde en revolutie. Frans met Engelse ondertitels.
De film speelt zich af in Griekenland en Spanje en geeft een overzicht van de strijd in Europa tegen berusting en bezuinigingsbeleid. Het is een reis in muziek, van de ene kant van de Middellandse Zee naar de andere, met een ontmoeting met verzet, landen in strijd, en utopie. Frans met Engelse ondertitels.
De titel van de film uit 2013 is een slogan die rondgaat in Griekenland, dat sinds 2010 in crisis verkeert, en nu ook daarbuiten begint te reizen: “Laten we niet meer als slaven leven”, “Na mi zisoume san douli” in het Grieks. Het is een slogan die in Griekenland te lezen is op de muren van steden en op rotsen op het platteland, op lege of gekaapte reclameborden, in alternatieve kranten en te horen is op bepaalde radiostations en in de zelfbeheerde centra die opkomen. Het is een slogan die dag na dag wordt uitgedragen en die de Griekse deelnemers aan de film het publiek uitnodigen om mee te zingen, op de melodieën van de film die ze samen hebben gemaakt. Frans met Engelse ondertitels.
During the Second World War, the SNCF was guided by a French state which advocated collaboration with the nazis. But railway workers were essential to the Resistance. By spreading false information, blowing up railway tracks and organizing sabotage, they greatly hampered the Germans. It was also thanks to their strike of August 10, 1944 that they precipitated the popular insurrection which led to the Liberation of Paris. However, they paid a heavy price for these actions, with several hundred victims in their ranks.
Documentary on the build up to, all the way to the aftermath of, the Spanish Civil War. With heavy emphasis on the role of Socialists and Anarchists in the upheaval contrasted against the rise of Franco and the Fascists.
V. Inside The Revolution
VI. Victory And Defeat
Documentary on the build up to, all the way to the aftermath of, the Spanish Civil War. With heavy emphasis on the role of Socialists and Anarchists in the upheaval contrasted against the rise of Franco and the Fascists.
III. Battleground For Idealists
IV. Franco And The Nationalists
Documentary on the build up to, all the way to the aftermath of, the Spanish Civil War. With heavy emphasis on the role of Socialists and Anarchists in the upheaval contrasted against the rise of Franco and the Fascists.
I. Prelude To Tragedy 1931-1936
II. Revolution, Counter-Revolution and Terror
40 jaar geleden - 13 mei '85 - bombardeerde de politie van Philadelphia in samenwerking met de FBI het huis van de organisatie MOVE. 61 huizen brandden af, 250 mensen werden dakloos, 11 mensen verbrandden levend of werden door de politie doodgeschoten.
Peter Terryn sprak met Ramona Africa, de enige volwassene die de aanval overleefde.
The National Confederation of labour achieved the 6 hour day in the Andalusian countryside back in 1936. Some years earlier CNT had also succeeded in implementing labour rights such as 40 hour labour week, setting of a retirement age, elimination of child labour and claimed the rights of female workers. We now present you a documentary on the entire history of this union from its foundation in 1910 until today narrated by the very protagonists of the story. It is now time to give voice and power to disseminate their experiences: It is part of our history; still unknown to so many, and yet a part so important to be familiarized with now more than ever.